404 Not Found

Niezwykle rzadko występuje pogrubienie palców dłoni (akropachia tarczycowa) i obrzęki goleniowe. Choroba Gravesa-Basedowa prowadzi do nadczynności tarczycy i daje takie same objawy. Im bardziej są one odczuwalne i zauważalne, tym choroba jest bardziej zaawansowana.

• Najprawdopodobniej choroba wynika z połączenia wielu czynników genetycznych i środowiskowych.
• W chorobie Gravesa-Basedova nie może zabraknąć żywności o działaniu przeciwzapalnym, wapnia oraz witaminy D.
• U osób, które mają stabilne stężenie hormonów i nie muszą przyjmować leków, nadal mogą jednak występować przeciwciała tarczycowe.
• Przeciwciała stymulujące tarczycę, które są charakterystyczne dla choroby Gravesa-Basedowa, często zmniejszają się w trakcie ciąży.
• Konieczne jest oznaczenie poziomu TSH, którego poziom przy nadczynności tarczycy jest obniżony.
• Są one zauważalne później lub w tym samym czasie, co nadczynność tarczycy.
• Choroba Gravesa-Basedowa zwiększa ryzyko udaru mózgu i zawału serca.

Choroba Gravesa-Basedowa – objawy tarczycowe

W trakcie badania wstępnego pacjent zażywa malutką dawkę radioaktywnego jodu. Następnie specjalista obserwuje aktywność gruczołu i sprawdza ilość wchłanianego pierwiastka. Wyróżniamy typowe objawy nadczynności tarczycy, a także takie, które są charakterystyczne tylko dla choroby Gravesa-Basedowa.

Choroby tarczycy

Może rozwinąć się również w przebiegu choroby Hashimoto (5% pacjentów) lub innych chorób niezwiązanych z chorobami tarczycy. Czerwone plamy na szyi mogą wskazywać na dermopatię tarczycową, choć częściej zmiany lokalizują się na podudziach. Każde nietypowe zmiany skórne u osoby z objawami nadczynności tarczycy wymagają konsultacji endokrynologicznej.

Takie postępowanie może obejmować podawanie małych dawek tyreostatyku przez wiele lat. Dzięki temu udaje się u wielu chorych doprowadzić do wyrównania czynności tarczycy i zahamowania odpowiedzi immunologicznej, bez konieczności niszczenia tkanki tarczycy lub usuwania tarczycy. Ponadto lekarz może zlecić wykonywanie USG tarczycy oraz tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego oczodołów. Dla celu marketingu produktów i usług partnerów DietLabs MedTech sp.

Choroba Gravesa-Basedowa – leczenie. Czy możliwe jest całkowite wyleczenie?

Charakteryzuje się występowaniem autoprzeciwciał łączących się z receptorami dla TSH (TSH-R) zlokalizowanymi na powierzchni komórek tarczycy. W wyniku stymulacji receptorów dochodzi do zwiększonej produkcji hormonów tarczycowych T3 i T4, co prowadzi do rozwoju objawów nadczynności tarczycy. Choroba ta dziesięciokrotnie częściej dotyka kobiety niż mężczyzn oraz może rozwijać się w każdej grupie wiekowej. U nastolatków objawy także mogą być nietypowe i nierzadko dopiero badania laboratoryjne wykonane z powodu niecharakterystycznych dolegliwości naprowadzają na rozpoznanie. W chorobie Gravesa-Basedowa nasz organizm produkuje przeciwciała anty-TSHR, które również mają zdolność łączenia się z TSH. Prowadzi to do nadczynności tarczycy i skutkuje jej rozrostem, jak również zwiększeniem jej unaczynienia.

Wytrzeszcz oczu a tarczyca – orbitopatia tarczycowa

Przy umiarkowanej oftalmopatii stosuje się glikokortykosteroidy doustnie, zwykle prednizon. W ciężkich przypadkach konieczne są pulsy metyloprednizolonu dożylnie lub radioterapia oczodołów. Nową opcją terapeutyczną jest teprotumumab, przeciwciało monoklonalne, które wykazuje obiecujące wyniki w leczeniu aktywnej oftalmopatii. Podstawowe badania hormonalne obejmują oznaczenie poziomu TSH (hormonu tyreotropowego), który w chorobie Gravesa-Basedowa jest znacznie obniżony lub niewykrywalny, zwykle poniżej 0,1 mIU/L. Jednocześnie stwierdza się podwyższone poziomy wolnych hormonów tarczycy – FT4 (wolnej tyroksyny) powyżej 22 pmol/L i FT3 (wolnej trójjodotyroniny) powyżej 6,8 pmol/L. Te wyniki potwierdzają stan nadczynności tarczycy, ale nie wskazują na jej przyczynę.

Leczenie

Ta forma terapii polega na podawaniu pacjentowi jodu radioaktywnego I-131. Jod emituje promieniowanie, które prowadzi do stopniowego niszczenia komórek tarczycy i zmniejszania wielkości gruczołu. Dzięki temu tarczyca wydziela coraz mniej hormonów tarczycowych.

Nadczynność tarczycy – objawy skórne, które świadczą o nadczynności tarczycy

Chirurgiczne usunięcie tarczycy (tyroidektomia) jest stosowane w wyjątkowych przypadkach, np. Po tyroidektomii niezbędna jest dożywotnia suplementacja hormonów tarczycy. Stosuje się również leczenie dodatkowe w zależności od stanu pacjenta.

Kto jest narażony na chorobę Basedowa?

W tym celu stosuje się leczenie jodem sal med promieniotwórczym lub operacyjne. W niektórych przypadkach lekarze proponują tyroidektomię, czyli usunięcie tarczycy. Zazwyczaj operację przeprowadza się u osób z dużym wolem lub kobiet, które planują zajść w ciążę. Przed tyroidektomią specjalista przepisze odpowiednie leki, by przywrócić prawidłowy poziom hormonów tarczycy. Wspomniany zabieg chroni chorego przed burzą tarczycową (przełomem tarczycowym), czyli nagłym i poważnym pogorszeniem objawów.

Przygotowanie do leczenia obejmuje odstawienie leków przeciwtarczycowych na 3-7 dni oraz dietę ubogojodową. Główną konsekwencją leczenia jest rozwój niedoczynności tarczycy u 80-90% pacjentów w ciągu roku, co wymaga dożywotniej suplementacji lewotyroksyny. Proces diagnozowania choroby Gravesa-Basedowa opiera się na ocenie objawów klinicznych, badaniach hormonalnych i obecności przeciwciał. Podstawowym krokiem jest oznaczenie poziomu TSH, FT3 i FT4, które wskazują na zaburzenia hormonalne. W chorobie Gravesa stężenie TSH jest bardzo niskie lub niewykrywalne, a poziomy hormonów tarczycy – podwyższone.

Choroba Gravesa i Basedowa zawdzięcza swoją nazwę nazwiskom dwóch lekarzy. Robert Graves i Karl Adolph von Basedow opisali jej objawy jako pierwsi, niezależnie od siebie nawzajem. Przeciwciała działające przeciw receptorom TSH (oraz inne przeciwciała) pobudzają tarczycę do nadmiernej syntezy hormonów.